PRAKTIJK VOOR VERLIESVERWERKING

 

Wilma Luyke
Doetinchem

Counselling - Coaching
Hooggevoeligheid
Verlies en rouw
Bewustwording
Healing

 

 

PRAKTIJK VOOR VERLIESVERWERKING

Wilma Luyke

Doetinchem

Actueel                                                        

                                                                              

OPROEP AAN VROUWEN VAN DE TWEEDE INDISCHE NAOORLOGSE GENERATIE.

Ik ben Wilma Luyke, geboren in 1959, dochter van een KNIL-militair en een Indische moeder.
Zij kwamen in de vijftiger jaren naar Nederland met traumatische ervaringen opgelopen tijdens de Japanse bezetting. Mijn ouders konden en wilden er niet over praten. Je moest sterk zijn en niet zeuren. Het trauma van mijn moeder werkte door in mijn opvoeding. Ze was niet in staat om mij de liefde en warmte te geven die nodig is voor een harmonieuze ontwikkeling. De schade die zij opgelopen had, droeg zij onbewust op mij over. Daardoor kreeg ik als kind psychische en lichamelijke klachten. Ik was in feite slachtoffer van haar oorlogsverleden. Juist doordat ik hoog- gevoelig ben was de pijn en het verdriet voor mij extra voelbaar.

Mijn situatie was niet uniek: in duizenden gezinnen van Indische afkomst liepen kinderen schade op. Weinig mensen wisten de weg naar de juiste hulpverlening en in veel therapieën werd niet het verband gezien met het oorlogsverleden van de ouders.

Uiteindelijk heb ik mijn moeilijkheden overwonnen en mijn klachten weten om te zetten in kracht. Door mijn hooggevoeligheid kan ik anderen beter begeleiden.

Waarom nu deze oproep aan vrouwen van Indische afkomst?

De pijnlijke vader- zoonrelatie in Indische gezinnen heeft aandacht gekregen in talrijke interviews en verhalen in kranten, tijdschriften op tv en in romans van Adriaan van Dis, Alfred Birney e.a. Naar mijn mening heeft de moeder-dochterrelatie weinig aandacht gekregen. De moeder in de oorlog die ook geleden heeft, die daarover zweeg uit schuld- en schaamtegevoel. Deze vrouw heeft vaak ook dochters gekregen. Ze heeft moeten opvoeden met al haar traumatische ervaringen.

OPROEP
Ik ben op zoek naar deze dochters. Waar is hun stem met hun onverwerkte ellende en verdriet in hun jeugd? De stilte mag doorbroken worden!
Onze moeders wil ik een podium geven zodat de pijn die zij geleden hebben en die wij opgevangen hebben, niet voor niets is geweest.
Vertellen is delen en delen is helen.

Ik zou graag in contact komen met mensen die zich in deze tekst herkennen. Als u mij mailt, stuur ik u een korte lijst toe met gerichte vragen.

Op 1 juni a.s. geef ik een lezing bij De INOG, Weberstraat 2 in Amersfoort over de vergeten vrouw. In deze lezing zal ik aandacht schenken aan uw reacties.

Liefs,
Wilma Luyke

                                     

www.wilmaluyke-verlies.nl (zie onder lezingen op de website)

wilmaluyke@chello.nl

                             —————————————————————————————————————–

De vergeten vrouw                                                                      door Wilma Luyke

Ik ben Wilma Luyke, geboren in 1959, dochter van een KNIL-militair en een Indische moeder. Mijn ouders kwamen in de vijftiger jaren naar Nederland met traumatische ervaringen die ze opgelopen hadden tijdens de Japanse bezetting en Bersiap periode. Na de volstrekt chaotische jaren 1941-1949 in Nederlands-Indië volgde de kille ontvangst in Nederland.

Het was de tijd van het grote zwijgen. Voor Indische Nederlanders was een gesprek over hun oorlogsverleden taboe. Ze wilden daar niet aan herinnerd worden, ook onder elkaar zwegen ze erover.                           In nachtmerries kwamen de herinneringen terug, want die laten zich niet straffeloos naar de achtergrond verdringen. De kinderen in die gezinnen voelden de spanningen aan. Vaak probeerden ze tevergeefs de depressieve sfeer thuis te doorbreken. Soms gingen ze denken dat ze zelf tekort schoten. De spanningen namen ze over en ze kregen allerlei gezondheidsklachten. Relatief weinig mensen vonden de weg naar de hulpverlenende instanties. In therapieën werd lang niet altijd effectieve hulp verleend.

Ook mijn ouders konden en wilden niet over hun verleden praten. Je moest je aanpassen, hard werken, sterk zijn en niet zeuren. Het trauma van mijn moeder werkte door in mijn opvoeding. Ze was niet in staat om mij de liefde en warmte te geven die nodig waren voor een harmonieuze ontwikkeling. De schade die zij opgelopen had, droeg zij onbewust op mij over. Daardoor kreeg ik als kind psychische en lichamelijke klachten. Ik was in feite slachtoffer van haar oorlogsverleden. Juist doordat ik hoog-gevoelig ben was de pijn en het verdriet voor mij extra voelbaar.

Op 1 juni heb ik een lezing gegeven bij DE INOG (Indische Naoorlogse Generatie) in Amersfoort. Het thema was de moeder-dochterrelatie bij de tweede naoorlogse generatie Indische vrouwen. Het is een onderwerp waarbij ik me heel betrokken voel, het is een deel van mijn identiteit. Maar waarom speciaal de moeder-dochterrelatie?

De pijnlijke vader- zoonrelatie in Indische gezinnen heeft aandacht gekregen in talrijke interviews en verhalen in kranten, tijdschriften, op tv en in romans van Adriaan van Dis, Alfred Birney e.a.

Naar mijn mening is er veel minder aandacht besteed aan de moeder-dochterrelatie.              Ik werd in die mening gesterkt door mijn recente enquête onder de doelgroep. Via sociale media en diverse netwerken kon ik een groot aantal vrouwen van mijn generatie bereiken. De kernvraag was in hoeverre zij in hun jeugd geleden hadden onder de oorlogservaringen van hun moeders. Met welk onverwerkt verdriet hebben ze in hun jeugd te maken gehad? Hun ervaringen konden ze weergeven als antwoorden op een vragenlijst.                            Het aantal reacties was overweldigend. Ze toonden aan dat traumatische herinneringen zelfs na tientallen jaren niet weg zijn. Het gaat om gevoelens van verdriet, angst, onzekerheid en eenzaamheid. Sommige herinneringen zijn hartverscheurend en voor mij erg herkenbaar.  Hun stem wilde ik laten horen in mijn lezing, maar ook mijn persoonlijke verhaal.

Hoe ik zelf de moeilijkheden als overgevoelige dochter overwonnen heb. Hoe het genezingsproces mij uiteindelijk sterker gemaakt heeft zodat ik anderen niet alleen goed kan aanvoelen, maar ook kan helpen. 

De uitkomst van mijn onderzoek is wellicht niet representatief, maar laat wel duidelijk twee belangrijke groepen zien:

1. dochters die nog steeds last hebben van de traumatische ervaringen in hun jeugd.

2. dochters die met de traumatische ervaringen hebben leren omgaan.

De dochters genoemd onder punt 2 hebben begeleiding gehad bij o.a. Sinaï, Stichting Centrum 1945, maatschappelijk werk van St. Pelita. De alternatieve therapieën bestonden o.a. uit: psychotherapie, hypnotherapie, familieopstelling, mindfulness, yoga, meditatie en bewustwordingslessen. Deze vrouwen kwamen tot het inzicht dat ze het verleden niet konden veranderen. Wel leerden ze het verleden te accepteren. Deze acceptatie gaf ze mentaal en lichamelijke rust en verlichting. Lichamelijke klachten werden minder of verdwenen.

De heling komt echter niet van buitenaf, maar van binnenuit. Daartoe moeten ze zelf iets doen. Naar mijn mening kunnen persoonlijke ontwikkelingslessen een middel zijn om te helen.

http://www.wilmaluyke-verlies.nl/lezingen/

wilmaluyke@chello.nl

 

                                                                                                 

© Wilma Luyke 2018 | GWsites